Back home. The adventures of a little bear #1

The one who gave me live, was looking for me yesterday

and felt really bad when she couldn't find me.

After a sleepless night she went to the woods where

she found out thad I didn't come home after a photoshoot

of us in September!!!

 

Toen degene die mij het leven gaf,  mij gisteren vast

wilde leggen voor haar favoriete top vijf, ontdekte ze tot  haar

grote schrik dat ik niet op mijn gebruikelijke plek stond. Zelfs

in het hele huis niet te vinden was. Inmiddels was het

donker en na een slapeloze nacht is ze meteen naar het

bos gelopen, en kwam er achter dat ik na

een fotosessie voor haar eindopdracht voor de

Fotovakschool in september!!!,  niet mee naar huis was

gekomen.

I was lying near my spot where she photographed me. She didn't

find out wether the battered spots on my back appeared by lying 

there, or for some other reason....

Apart from a more than relieved 'she', at home I was loving
welcomed by the others. I did miss them.

 

Ze vond me daar maar een klein eindje van de plek waar ze me

gefotografeerd had. Ze is er nog niet achter of de gehavende plekken op

mijn rug zijn ontstaan door het lange liggen op dezelfde plek,

of om een andere reden.......

Behalve een meer dan opgeluchte 'zij', 

werd ik thuis ook liefdevol

onthaald door de anderen. Ik had ze wel gemist.

Hah, and now they still pamper me. My wounds will

be taking care of, I have already had a bath  and .......

More later, I see side patches and sweets

come my way.

 

Hah, en nu wordt ik me dan toch vertroeteld. Mijn wonden

worden verzorgd, ben al lekker gewassen, en en.......

Later meer, ik zie pleisters en wat lekkers mijn kant

uit komen.

 

Comments

[Geplaatst door: Truus Stotteler]

Tjee dat is me toch ook wat..doe je alles voor haar ..leuk op de foto staan en overal mee naar toe..koud of niet..(je hebt zelfs geen jas aan )laat ze je rustig een half jaar alleen..kan me voorstellen dat je blij bent dat je weer bij je familie bent...en dat ze extra lief voor je is...dat mag ook wel..ze moet nog blij zijn dat je op dezelfde plek bent gebleven..en er niet van door bent gegaan..heel lief van je..maar ze is natuurlijk ook normaal niet zo..het kwam ook wel een beetje door de drukte..heel fijn dat je het haar vergeven hebt..en geniet maar lekker van het verwennen...en als ze eens weer zo iets doet...heel hard gaan schreeuwen..dat doet zij ook altijd..
Lieve groetjes..